Πάνω από το νάρθηκα υπάρχει β΄ όροφος με παρεκκλήσι. Οι τοιχογραφίες της Μονής αποτελούν λαμπρό ζωγραφικό σύνολο, που δημιουργήθηκε σε τρεις περιόδους από το 1625-1789, από ισάριθμους καλλιτέχνες.
Άλλος καλλιτέχνης εργάστηκε στο ναό, άλλος στο νάρθηκα και άλλος στο παρεκκλήσι. Το μοναστήρι ερημώθηκε γύρω στο 1900 και επαναλειτούργησε τη δεκαετία 1920-1930 με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Ιεζεκιήλ, με σχετικό διάταγμα.
Στο οικοδομικό συγκρότημα της Μονής συνέβησαν πολλές αλλαγές, με τελευταία την κατεδάφιση των 80 διώροφων κελιών του το 1968. Οι φορητές εικόνες και η εικόνα που σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε στο βράχο κοντά στη Μονή (γι’ αυτό και η ονομασία «Πέτρα»), βρίσκονται στη συλλογή της Μητρόπολης Καρδίτσας.
Η παλιά ονομασία του Καλλίθηρου ήταν Σέκλιζα και η ιστορία του τόπου είναι πολύ παλιά. Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως την αρχαία πόλη Καλλίθηρα, στο λόφο του Αγ. Αθανασίου, μια ευνοϊκή θέση με ιστορική αξία και πολύ αξιόλογα ευρήματα.
Έχουν αποκαλυφθεί τμήματα τείχους, δρόμοι, δημόσια κτίρια, οικίες, πήλινα θυμιατήρια και πήλινες προτομές θεοτήτων, αγγεία, κτερίσματα τάφων, νομίσματα, καθώς και απανθρακωμένοι σπόροι δημητριακών και πυρήνες ελιάς σε τμήματα πιθαριών. Πρέπει να καταστράφηκε από φωτιά γύρω στο 230-220 π.Χ.
Έχουν δημιουργηθεί 4 «επισκέψιμοι» αρχαιολογικοί χώροι (3 στο χωριό, 1 στο λόφο του Αγ. Αθανασίου), σε ημιυπαίθριους χώρους κάτω από σύγχρονα κτίρια, όπου είχαν ανασκαφεί και αποκαλυφθεί τμήματα δρόμων της αρχαίας πόλης και τμήμα τείχους αντίστοιχα.
Σήμερα το Καλλίθηρο (150 μ. υψ.), έδρα του Δήμου Ιτάμου, απέχει από την Καρδίτσα 10 χλμ. και κατοικείται από 1.150 άτομα, τα οποία αντλούν το εισόδημά τους από τη γεωργία (βαμβάκι, καλαμπόκι, σιτάρι, κηπευτικά) και την κτηνοτροφία (πρόβατα).
Στην περιοχή ρέει ο Καράμπαλης ποταμός, μήκους 25 χλμ. Πηγάζει από τις πλαγιές των Αγράφων και χύνεται στον Πηνειό.
Στις όχθες του υπάρχουν πανέμορφα πλατάνια και ιτιές και στα νερά του κολυμπούν πέστροφες και λαδούσες. Ενδιαφέρουσα είναι και η παραποτάμια ορνιθοπανίδα: κατά καιρούς συναντά κανείς πέρδικες και μπεκάτσες. Ο λόφος του Αγ. Αθανασίου σε 300 μ. υψ. με ομαλή πρόσβαση, είναι ζωσμένος περιμετρικά από την αρχαία ακρόπολη και στενά συνδεδεμένος με τη μάχη της Σέκλιζας. Στο μεγαλύτερο μέρος του είναι πετρώδης (ασβεστολιθικό ύψωμα) και τμηματικά δεντροφυτεμένος με πεύκα και κυπαρίσσια. Από το λόφο η θέα προς τα Άγραφα και ολόκληρο τον κάμπο είναι μοναδική.
Δύο δάση, εστίες πρασίνου και οξυγόνου, πλαισιώνουν το Καλλίθηρο. Στο Λαγκάδι, έκτασης 200 στρμ. περίπου με βελανιδιές, ομαλή πρόσβαση και πολύ κοντά στο χωριό, έχει εγκατασταθεί εκτροφείο άγριων ζώων. Ο ναός του Αγ. Αθανασίου στον ομώνυμο λόφο, χτίστηκε το 1857 στον τύπο της βασιλικής με λίγες αγιογραφίες αλλά πολλές εικόνες. Διατηρείται σε καλή κατάσταση και φθάνει κανείς σ’ αυτόν από ομαλό χωματόδρομο.
Η διαδρομή μας συνεχίζεται γύρω από τα χωριά και τους οικισμούς ανατολικά της λίμνης Πλαστήρα και καταλήγει στην καρδιά του Ιτάμου. Τα σωζόμενα πέτρινα σπίτια και καλντερίμια του Μοσχάτου, ο ιστορικός διατηρητέος οικισμός του Αγ. Γεωργίου, το θέρετρο της Καστανιάς και οι Μονές Μούχας και Κορώνας, αληθινά στολίδια της περιοχής, συνθέτουν το περιβάλλον ενός τόπου που δεν υστερεί όμως και σε φυσικά χαρίσματα: οι άφθονες πηγές, οι κορυφές με θέα τη λίμνη και τα Άγραφα, το φαράγγι της Ντίρας και το φαράγγι Βροντάρι με τη σπάνια χλωρίδα, η λίμνη και τα γραφικά νησάκια της αποτελούν μερικές μόνο όψεις ενός άγνωστου παράδεισου.
