Το Χαλίκι γνώρισε πολλές επιδρομές εχθρών, σφαγές και λεηλασίες. Μέχρι τον 18ο αι. το χωριό ονομαζόταν Χαλκίδα, ενώ το σημερινό όνομα προέρχεται από τη βυζαντινή περίοδο, από τα άσπρα χαλίκια του Αχελώου.
Χαρακτηριστική είναι η αρχιτεκτονική δόμηση των λιθόκτιστων εκκλησιών. Το μοναστήρι του Προφ. Ηλία (1835) χτίστηκε από τους ιερομόναχους αδερφούς Μαυρογεώργου, που κατάγονταν από εδώ. Αξίζει να επισκεφθεί κανείς και τους ναούς της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (1783), της Αγ. Παρασκευής (1725), του Αγ. Γεωργίου, του Αγ. Αθανασίου, του Αγ. Μοδέστου (προστάτης της κτηνοτροφίας) και των Αγ. Αποστόλων.
Επίσης, αξιόλογα είναι τα πέτρινα σπίτια, το κονάκι του Δρόσου, του Ζιώγα, του Δημάκη και το Σχολείο. Πέτρινες είναι και οι τοξωτές γέφυρες Χαλικίου, στην είσοδο του χωριού, Καπραρίας και Μιχαλάκη Φίλου στη Ρόνα και οι βρύσες Αυλότοπα (1800), Φόνισκα (1900) και Νεράιδα (1960).
Από τους πρόποδες της κορυφής Ρόνα πηγάζει ο Ασπροπόταμος, ενώ από το Περιστέρι ο ποταμός Καπραρία. Από την κορυφή του βουνού φαίνονται τα Γιάννενα και η λίμνη. Ασύγκριτη φυσική ομορφιά προσφέρουν οι βραχώδεις κορυφές του. Το χωριό πανηγυρίζει στις 26/7, της Αγ. Παρασκευής, με παραδοσιακό γλέντι και ψητά.
Αξίζει ο κόπος μιας πεζοπορίας στις πηγές του Ασπροποτάμου, τη βρύση Φονίσκα, την Καπραρία, τη Μονή του Προφ. Ηλία και την πηγή Βερλίγκα με τη Δρακόλιμνη πάνω στο Λάκμο.
|
