Το άλλοτε μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στάθηκε αφορμή για την ίδρυση του χωριού, καθώς υπήρχαν απέραντα βοσκοτόπια και κατάλληλο κλίμα για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει η εκκλησία της Αγ. Παρασκευής (1896), ενώ αξιόλογη είναι και η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (1790).

Το ξωκλήσι της Αγ. Μαρίνας χτίστηκε στις αρχές του 1900. Το χωριό πανηγυρίζει στις 25-28/7 της Αγ. Παρασκευής, όπου εμφανίζονται παραδοσιακά συγκροτήματα και οι νέοι περνούν απ' όλα τα σπίτια του χωριού με τη συνοδεία δημοτικής ορχήστρας. Επίσης στις 29/6 των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και στις 17/7 της Αγ. Μαρίνας.

Το κεμπάπ και το κοκορέτσι με τα ντόπια τυριά, φέτα και κεφαλογραβιέρα, αποτελούν τις τοπικές νοστιμιές που δεν πρέπει να χάσει ο επισκέπτης.

Γυρίζοντας πίσω από τη σύντομη παράκαμψη σε απόσταση 7 χλμ. μετά το Κατάφυτο και σε υψ. 1.100 μ., είναι χτισμένη η Ανθούσα (παλαιά ονομασία Λεπενίτσα) πάνω στις δασωμένες πλαγιές του Κέδρου. Κτηνοτροφικό χωριό που κατοικείται μόνο το καλοκαίρι, αφού οι κάτοικοί του το χειμώνα μετακινούνται με τα κοπάδια τους στη θεσσαλική πεδιάδα.

Εκτός από την κτηνοτροφία, ασχολούνται και με τη μελισσοκομία και την υλοτομία. Στη Λεπενίτσα, το ξακουστό βλαχοχώρι, ήκμασε ιδιαίτερα η τέχνη της χρυσοχοΐας και η κτηνοτροφία, κυρίως μετά την εποχή της Τουρκοκρατίας. Υπήρξε πατρίδα του αγωνιστή του 1821 και πρωτοπαλίκαρου του Αθανασίου Διάκου, Μήτρου Σίμου, αλλά και του Θεοδωράκη Γρίβα.

Θρησκευτικά μνημεία της περιοχής που προκαλούν το ενδιαφέρον και το θαυμασμό των επισκεπτών είναι το μοναστήρι της Παναγιάς της Γαλακτοτροφούσας (1799), το οποίο ονομάστηκε έτσι επειδή εκεί συναντιούνταν οι κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων και του Λάκμου κάθε άνοιξη και φθινόπωρο είτε για να ανάψουν ένα κερί είτε για να συνενώσουν τα κοπάδια τους στην πορεία τους προς τα βουνά.

Ακόμη είναι οι εκκλησίες των Αγ. Παρασκευής (1730), Αγ. Πάντων (1786), Αγ. Γεωργίου (1810) και Αγ. Αθανασίου (1868). Αξιόλογη είναι και η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών με κύριο υλικό την πέτρα. Χαρακτηριστικές είναι οι λιθόκτιστες οικίες του Παπαστεργίου (1877) και Σίμου (19ος αι.).

Η Ανθούσα είναι πνιγμένη σε απέραντα δάση με έλατα, πεύκα, κρανιές, οξιές, νερατζιές, που καταλήγουν στις αλπικές κορυφές Μεγάλη Ρόνα (1.700 μ.), Γκούρα, Μπάρος, Κάμπο Κρύο και Τζουμακέρτι, αφήνοντας το μάτι να απολαύσει την άγρια φυσική ομορφιά του τοπίου. Φιλοξενούνται πολλά άγρια ζώα, μεταξύ των οποίων ένα σπάνιο είδος αγριόγιδου και η περίφημη πετροπέρδικα.

Εδώ βρίσκονται ίσως οι περισσότερες από κάθε άλλη περιοχή πηγές. Χρησιμεύουν κυρίως για την ύδρευση του χωριού, μερικές από τις οποίες είναι η Λιανούρα, Ρέντα, Κρανιά και Γούπι.

Χαρακτηριστικές είναι οι λιθόκτιστες βρύσες Σκάλα, Αρμιάνα, Ασκούμπα, Μπέρτη, Σκουπάτη, Λαμσάτα, Πέρδικα, "Στο Κεφάλι". Μεγάλο πανηγύρι γίνεται στις 26/7 της Αγ. Παρασκευής, με ψητά, όργανα και παραδοσιακούς χορούς.

---