Το καθολικό ακολουθεί τον αγιορείτικo τύπο του σταυροειδούς τετρακιόνιου, με δύο (σήμερα) τρούλους και κόγχες στη Β. και Ν. πλευρά. Η αγιογράφησή του έγινε από τον Κωνσταντινουπολίτη ζωγράφο Τζώρτζη και το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι του 1813.
Ο τάφος του αγίου σώζεται στο κοινοτικό νεκροταφείο. Δίπλα από το χωριό περνά ο Πορταϊκός ποταμός, ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται το δάσος "Λάκκα της Στεφανής", το εκτροφείο θηραμάτων του Κόζιακα και το λιβάδι Ντάρα, όπου μαζεύονται οι κάτοικοι και γιορτάζουν την Πρωτομαγιά. Αξιόλογη θέα προσφέρουν οι κορυφές "Κρανιά" (1.438 μ.) και "Φουρκέτσα" (500 μ.).
Στην περιοχή σώζεται ο νερόμυλος Νεζερός και οι , "Γιαννάκη Βρύση" και "Γαβριήλ Βρύση". Οι κάτοικοι είναι περίπου 1200, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ενώ υπάρχουν και κάποιοι χτίστες της πέτρας. Πανηγύρι γίνεται στη γιορτή του Αγ. Πνεύματος και στις 15/9 προς τιμή του Αγ. Βησσαρίωνα.
Οι σπεσιαλιτέ εδώ είναι η γαρδούμπα και σπιτικό τσίπουρο στις ταβέρνες.
Η Παλαιοκαρυά είναι χτισμένη σε 730 μ. υψ. και απέχει 10 χλμ. από την Πύλη και 35 χλμ. από τα Τρίκαλα. Αποτελείται από τους οικισμούς Άνω, Κάτω, Μέση Παλαιοκαρυά και Τσιμπιδέικα. Το χωριό, σύμφωνα με την παράδοση, δημιουργήθηκε από το πρωτοπαλίκαρο του Στουρνάρα, Κουτσοδαίμονα.
Από εδώ κατάγεται και ο ποιητής Καλαπανίδας, του οποίου το ποίημα "Το χωριό μας" βρίσκεται στο Αναγνωστικό της Β΄ Δημοτικού. Αξίζει να επισκεφθεί κανείς τις εκκλησίες των Αγ. Νικολάου (τέλη 17ου αι.) και Αγ. Παρασκευής (1810-1830) και την ιδιωτική συλλογή με εκθέματα από το 18ο αι. Σώζεται ακόμη λιθόκτιστο σχολείο του 1870
|
