Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Αρχοντικό Τοπάλη (1844) όπου στεγάζεται το
Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά πλούσιο
Λαογραφικό Μουσείο με αναπαραστάσεις από την καθημερινή
Πηλιορείτικη ζωή, με πλήρη οικιακό Εξοπλισμό, βιβλία, ενδυμασίες, εργαλεία, κοσμήματα, λάβαρα και όπλα.
Λειτουργεί καθημερινά (10.00 - 17.00). Υπάρχουν επίσης αξιόλογες αγιογραφημένες εκκλησίες, όπως της Παναγίας (1767), του Αγίου Αθανασίου (1792), του Αγίου Νικολάου (1787), του Αγίου Γεωργίου (1795), στην πλατεία του χωριού του Άϊ- Γιάννη του Προδρόμου και πολλές άλλες.
Δίπλα στο Εκκλησάκι του Άϊ-Γιάννη του Προδρόμου (1806) στην πλατεία υπάρχει η περίφημη κρήνη με τις τέσσερις χάλκινες λεοντοκεφαλές “ Το Αθάνατο Νερό” που χρονολογείται από το 1809.
Πολλές οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται κατά τους θερινούς μήνες. Τον Ιούλιο διοργανώνονται “Οι Μάηδες” που έχουν ρίζες στη Διονυσιακή λατρεία και αναφέρονται στην αναγέννηση της φύσης και της ζωής. Στην περιοχή λειτουργούν πολλά καταλύματα, ταβέρνες, εστιατόρια και μπαρ.
Στην Κουκουράβα, που είναι η κάτω συνοικία της Μακρινίτσας, θα δείτε το Μεσαιωνικό Πύργο του Σκοτεινιώτη, παλιά υδροτριβεία και βυρσοδεψεία θαμμένα μέσα στην καταπράσινη ρεματιά. Επίσης, επισκεφθείτε την εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής που χρονολογείται από το 1737 με πολλές παλιές εικόνες και αγιογραφίες.
Η περιήγηση στις ορεινές ή παραθαλάσσιες διαδρομές του Πηλίου συνδέονται ιστορικά με τη μεγάλη απόδραση του παρελθόντος αυτή που οδήγησε τους εξερευνητές εκείνης της μακρινής εποχής, τους Αργοναύτες, στη μυθόθαμπη χώρα της Κόλχας, τη σημερινή Γεωργία της Ρωσίας. Ο Δήμος Ιωλκού παραπέμπει ευθέως σ΄ αυτή την παράδοση παρά την εικόνα της σύγχρονης πόλης η οποία ωστόσο μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για τις σύγχρονες αποδράσεις στις πατρίδες εκείνων των ανήσυχων μακρινών προγόνων.
Στους πρόποδες του όρος Όθρυς, που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του Ν. Μαγνησίας και αποτελεί το φυσικό όριο του νομού με το Ν. Φθιώτιδας, βρίσκεται η Ανάβρα. Στις πλαγιές του όρους υπάρχουν απότομες χαράδρες σε πολλά σημεία και κορυφές που ξεπερνούν τα 1.300 μ, με υψηλότερη κορυφή το Γερακοβούνι (1.726μ). Αρκετές φυσικές πηγές, ρεματιές, ιαματικά νερά καθώς και ανεξερεύνητα σπήλαια χαρακτηρίζουν τους υδάτινους πόρους της περιοχής.
Αξίζει να αναφερθεί η Νεροσπηλιά, σε υψόμετρο 1.090 μ., που αποτελεί το μεγαλύτερο υπόγειο ποτάμι (1.100 μ. διαδρόμου) που έχει μέχρι σήμερα εξερευνηθεί σε ολόκληρη τη Θεσσαλία.Τα είδη της δασικής χλωρίδας που συναντώνται είναι δρυς, έλατα και αειθαλή πλατύφυλλα ενώ ένα μεγάλο μέρος του όρους καταλαμβάνεται από βοσκότοπους όπου φιλοξενούνται πολλά αιγοπρόβατα, βοοειδή και χοίροι.
Η περιοχή αποτελεί καταφύγιο θηραμάτων όπως πέρδικες, ζαρκάδια, αγριόχοιροι, λαγοί, λύκοι, αλεπούδες κ.λ.π. Η πυκνή βλάστηση, οι απότομες πλαγιές και χαράδρες, τα τρεχούμενα νερά και η πλούσια πανίδα προσφέρονται για κυνήγι, αναρρίχηση, περίπατο, ιππασία κλπ. και γενικά για οικοτουρισμό.
