Η Δολίχη θα πρέπει να ήταν 3 χλμ. δυτικότερα του σημερινού ομώνυμου χωριού, όπου σώζονται ερείπια τειχών. Ιδιαίτερη θέα προσφέρει ο λόφος του Προφ. Ηλία (200 μ. υψ.), εντός του χωριού. Αξιόλογα θρησκευτικά μνημεία είναι τα ερείπια του ναού του Αγ. Νικολάου και η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, βυζαντινό μνημείο του 13ου αι. Μεγάλο πανηγύρι με μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις και μεγάλη συμμετοχή κόσμου από τη γύρω περιοχή διεξάγεται στον εορτασμό της Αναλήψεως. Οι κάτοικοι της Δολίχης διασώζουν δημοτικά τραγούδια, κυρίως κλέφτικα και του γάμου.
Στις πλαγιές του Τίταρου και σε υψ. 1.181 μ. είναι απλωμένο το Λιβάδι (παλιότερη ονομασία Βλαχολ(ε)ίβαδο), έδρα του ομώνυμου Δήμου. Πρόκειται για ιδανικό μέρος ανάπαυσης και αναψυχής, λόγω του ξηρού κλίματος και της θαυμάσιας θέσης του, καθώς βρίσκεται στο σημείο σμίξης των τριών οροσειρών: Ολύμπου, Καμβουνίων και Πιερίων.
Από λίγα στοιχεία γνωρίζουμε ότι από το 18ο αι. και μετά το χωριό παρουσίασε οικονομική και πνευματική ανάπτυξη, συμμετέχοντας στα επαναστατικά κινήματα της περιοχής του Ολύμπου. Σπουδαίοι λόγιοι του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, όπως ο Ιωάν. Πέζαρος και ο Ιωνάς Σπαρμιώτης, πέρασαν από το σχολείο των «Κοινών Γραμμάτων» του Λιβαδίου. Ο τόπος υπήρξε έδρα κλεφταρματολών, σημαντικότεροι από τους οποίους ήταν οι Ζήδρος, ο Νικοτσάρας και οι Λαζαίοι. \
Από το Λιβάδι καταγόταν ο Γεωργάκης Ολύμπιος (1772-1821), «απόστολος» της Φιλικής Εταιρείας στη Σερβία και συμμέτοχος του κινήματος του Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία. Το σπίτι του σήμερα χρησιμοποιείται ως ιδιωτικό Μουσείο και χώρος συγκέντρωσης και επίδειξης λαογραφικού υλικού. |
